Stories worse than yours
Vertel ons jouw verhaal!Je dacht dat jouw verhaal erg was? Moet je deze verhalen eens lezen... Heb jij ook nog wel een gruwelijk verhaal dat weer andere mensen kan helpen? Stuur het naar ons toe! En nee, we zetten de naam van je ex er niet met neonletters boven, want de beste wraak is geen wraak.
Ik geloof je op je bruine ogen.
Het was 13 jaar geleden. Ik was net 16. Ik had net de grote wijde broeken en stoere honkbal shirts omgeruild voor strakke spijkerbroeken en hemdjes met spaghetti bandjes, de gel uit mijn haar gelaten en de elastiekjes thuis.
In deze nieuwe look zat ik met mijn veel oudere en knappere nichtje me ontzettend ongemakkelijk te voelen op een terras in Tel Aviv. Jawel, ik was voor de laatste keer met mijn ouders op vakantie naar Israël.
We hadden net een paar flinke glazen wijn op en bespraken in het Engels alle mannen die op het terras zaten, toen ik hem ineens zag zitten. En hij keek terug. Mijn nichtje ging door met het reviewen van de heren en was nu bij hem aangekomen. Hij keek nog steeds. Ze zag hem wel zitten. Hij mij ook. Donkere ogen, stoer lichaam, gemillimeterd haar, surf kleding, horloge dat eruit zag alsof hij op 18 meter diepte met zijn blote handen haaien kon verslaan en zo'n heerlijk losjes zittend leren kettinkje om zijn nek. (ja, het waren de nineties)
Mijn nichtje was ook nog vrijgezel, en daar al 10 jaar langer gefrustreerd over dan ik. Hij keek nog steeds. Mijn nichtje keek nu ook. “Kijk” zei ze. “Dat is nou echt een leuke kerel. En hij kijkt ook steeds deze kant op, dus ik denk dat hij mij ook wel ziet zitten.” Ik was dan misschien wel onzeker, maar toch zeker niet scheel. Maar goed, ik speelde het spelletje mee, want wat moest ik nou met een duidelijk ouder uitziende jongeman, die in Israël woonde? Ik zou over twee weken weer gewoon bruine boterhammen met kaas eten in het ijskoude Nederland, waar verbazingwekkend weinig haaien te vinden zijn. Ze mocht hem hebben.
Mijn iets te zelfverzekerende nichtje was inmiddels bezig met een veroveringsstrategie, toen ik de stoere jongen op zag staan. “Oe! Hij komt naar ons toe!” gilde mijn nichtje in mijn oor. “Ok, let op hoe ik dit aanpak, binnen 2 minuten heb ik een date”. Als een soort ‘Matilda’ uit de boeken van Roald Dahl probeerde ik de stoere jongen met mijn ogen de kant van mijn nichtje op te duwen. Tevergeefs. “Hi” zei hij tegen mij. “I heard you speak English, so i guess you are here on holiday. Would you like to catch a movie while you are here?” Voordat ik, volslagen verbijsterd, in mijn net van de HAVO af Engels antwoord kon geven, beet mijn intens beledigende nichtje hem iets toe in het Hebreeuws. Later begreep ik van hem dat ze tegen hem had gezegd: “Heb jij wel enig idee hoe oud zij is? Ze is 16. En hoe oud ben jij?!”
24 was ie. En ik had zijn telefoonnummer. Hij was wel wat ouder, maar ik was altijd al verliefd geweest op gymleraren en grote broers van vriendinnen, dus wat maakte die 8 jaar leeftijdsverschil nou uit? Een paar dagen later toen mijn ouders en broers naar het strand waren belde ik hem. 8 maanden later waren we nog steeds samen.
Tuurlijk zijn lange afstandsrelaties lastig. Je moet elkaar 100% vertrouwen. Want terwijl wij met elkaar aan de telefoon zaten, kon er natuurlijk best een leuk ander meisje bij hem op schoot zitten. Dat weet je gewoon niet. En andersom trouwens ook. Maar, we vertrouwden elkaar blind. Daarbij had ik 23 nichtjes en neefjes in Tel Aviv wonen, dus best wel wat spionnen.
Elkaar zien kostte toen nog ongeveer rond de 1000 gulden en elkaar spreken een gulden per minuut. Maar toch. Regelmatig vlogen we naar elkaar toe, we spraken elkaar zo vaak mogelijk, hadden het al over in welk land we zouden gaan wonen. Hij leerde me golfsurfen, meubels maken en scooter rijden en ik leerde zijn familie en vrienden kennen, leerde hem dat boeken lezen best tof is en we luisterden samen door de telefoon naar de mooiste muziek. Toen hij 25 werd stuurde ik hem een kaart en belde hem om te vragen hoe het voelde om een kwart eeuw oud te zijn? Fantastisch antwoorde hij. Nu gaat het leven echt beginnen. Een week later vroeg hij mij ten huwelijk. Ik zei ja, maar niet nu. Ooit. Ik ben nog te jong.
Een paar weken later kwam hij naar Nederland. Ik woonde nog thuis en boekte daarom voor een paar nachtjes een hotel in altijd bruisende…Schoorl. (Ik was nog niet rijk genoeg voor een hotel in de grote stad) We hadden 3 geweldige dagen en al was ik nog maar net 17, ik wist het zeker. Dit is mijn prins op het witte…surfboard.
Op de 4de dag liepen we door de duinen, toen hij ineens stopte en zei: “Ik ben zo blij met jou en ik denk echt dat wij een toekomst samen hebben. En daarom moet ik je wat vertellen: “I haven’t been quite honest with you…”
BAM. Dus daar was het. Het einde. Alles vloog door mijn hoofd. Hij was vast getrouwd. Of homo. Of toch verliefd geworden op mijn nichtje. Ik voelde de tranen komen. Toen hield hij een paspoort voor mijn neus.
Zijn paspoort. Ik ging zitten op een duinpan en keek verbijsterend naar het paspoort in mijn handen. Wat moest ik hier in godesnaam mee? Hij had vast kinderen. En die stonden natuurlijk bijgeschreven in zijn paspoort. Of hij had een andere naam, of, of…..
“In reall life i have blue eyes” grapte hij terwijl hij me met die donkerbruine ogen serieus aankeek. Ik kon er niet om lachen.
En ineens zag ik het. De datum. Ik was dan misschien nooit echt een rekenwonder geweest, maar ik wist wel dat 1999 – 25 geen 1965 was.
Hij was 34. 10 jaar ouder dan hij mij verteld had. We scheelden dus geen 8 jaar, maar 18 jaar. We scheelde nog meer dan dat ik oud was.
Maar dat niet alleen. Iedereen was 18 jaar ouder dan dat ze mij verteld hadden. Zijn ouders, zijn broer, zijn vrienden. Achteraf weet ik nog wel dat ik af en toe de timeline van zijn leven niet zo heel erg goed snapte, hij had al zoveel gezien en gedaan…maar ik dacht altijd dat dat door de taal kwam, we spraken immers allebei niet in ons eigen taal met elkaar. Dat was niet zo, iedereen zat in het complot; alle verhalen waren ook 10 jaar ouder dan iedereen had verteld.
Op die duinpan eindigde de vakantie, en onze relatie ook. Bij thuiskomst heeft mijn vader hem nog in zijn eigen moedertaal uitgescholden en op het eerste vliegtuig terug gezet.
De maanden erna waren echt een hel, ik twijfelde aan alles, maar tegelijkertijd wist ik ook dat hij het alleen maar had gedaan om met mij uit te kunnen. En toen hij eenmaal gelogen had tegen mijn nichtje, was er eigenlijk geen weg meer terug. Want wanneer had hij het dan moeten zeggen? Toen ik hem feliciteerde met zijn 25ste verjaardag? Het antwoord is natuurlijk JA (of ‘Ken’ in het Hebreews) maar als je liefdesverdriet hebt begrijp je soms echt teveel, om iemand maar bij je te kunnen houden. Het leeftijdsverschil had ik misschien nog wel kunnen overbruggen, het maanden lang liegen en bedriegen niet. Want als hij hier al over kon liegen…
Een paar jaar later ben ik hem nog tegen gekomen en hebben we een drankje gedronken en alles uitgepraat. Inmiddels is het een verhaal waar ik om moet lachen, al moet ik bij nieuwe leuke stoere meneren die ik tegenkom wel altijd even de neiging onderdrukken om naar hun paspoort te vragen…
Eva's Dagboek
Eva en James zijn elkaar op jonge leeftijd tegengekomen. James komt uit London, Engeland en ontmoette Eva voor het eerst tijdens een uitwisseling van een Nederlandse sportvereniging. Het was meteen raak. Al snel nadat James terug is in Engeland stapt Eva op de boot en zoekt hem op. Zo gaat het een tijdje door.
Tot James een half jaar later besluit zijn spullen te pakken en in Nederland te gaan wonen. Bij Eva. En haar ouders. Tja… Het is niet ideaal, maar Eva zit nog op de middelbare school en haar ouders stemmen in. Bovendien vindt James haar ouders ook ontzettend aardig en kan hij natuurlijk altijd nog terug gaan als het nodig is.
Twee jaar later woont het stel nog altijd bij de ouders van Eva in huis. Eva is inmiddels klaar met de middelbare school en James kan niet wachten tot ze eindelijk echt kunnen gaan samenwonen. Niet dat ze het slecht hebben bij haar ouders. Helemaal niet zelfs. Maar echt een huisje voor z’n tween maakt het natuurlijk wel echter. En James merkt ook aan Eva dat ze daar aan toe is. Ze trekt zich de laatste tijd vaak terug in haar kamer. Hij weet niet echt wat ze daar doet, maar het zal vast studeren zijn, want ze praat ook heel erg veel over haar nieuwe studie. Hij is blij dat ze het zo leuk heeft, maar vindt het soms ook moeilijk dat ze nu zo’n ander leven leidt. Dus een huisje met z’n tweetjes zou de perfecte oplossing zijn.
Maar ook in de maanden erna blijft Eva nukkig, tegendraads en telkens als James begint over het huisje, wuift Eva het weg alsof het nog jaren duurt. Hij heeft afgelopen weekend bestek gekocht en ook daar werd ze nou niet bepaald enthousiast van. Sterker nog, hij had het gevoel dat het haar helemaal niets interesseerde. Ook trekt ze zich meer en meer terug in haar kamer. Geen idee wat ze daar doet.
Het zal wel overwaaien.
Maar dat doet het natuurlijk niet. Als James weer eens een weekend thuis is zonder Eva (Eva heeft overal feestjes tegenwoordig) besluit hij eens op onderzoek uit te gaan. Dat gele boekje waar ze zoveel in zit te schrijven enzo... daar maar eens beginnen. Nou spreekt James al een aardig woordje Nederlands, maar echt goed lezen kan hij het nog niet. Het boekje staat vol met teksten. Het lijkt een dagboek. En ook valt hem meteen op dat de naam Arjan wel erg vaak voorkomt in de teksten.
Hij besluit het dagboek aan Eva’s moeder te laten zien. Misschien kan zij bevestigen dat er niets aan de hand is. Voor het zelfde geld is die Arjan een docent ofzo. Maar het gezicht van Eva’s moeder spreekt boekdelen wanneer ze het dagboek doorbladert. Ze vertelt hem wat er in staat. Eva is verliefd op een jongen van haar nieuwe school. Ze heeft pagina na pagina gevuld met deze jongen.
En dan gaat de poort in de achtertuin open. Eva...
Huh? Wat doet James op de bank bij haar moeder? Huilen ze nou? Shit. Is er iemand dood? Helemaal in de war doet Eva de achterdeur open. Ja, hij huilt echt.
En haar moeder ook. En wat is dat in haar handen? Neeeeeej! Intense woede borrelt omhoog.
“Hebben jullie nou met z’n tweeen mijn dagboek zitten lezen?!”
James begint te schreeuwen tegen Eva. Dat ze vreemdgaat. Een hoer is. Een slet! Hoe hij altijd voor haar gezorgd heeft. En zij hem nu keihard belachelijk heeft gemaakt tegenover ie-de-reen. En dan weet ze het ineens zeker.
“Ik ben dit al zoooooo lang zat James. Ik wil niet dat je voor me zorgt. We zitten alleen maar op de bank. Je drinkt zes biertjes per avond, maar wil nergens naartoe. Jij bent nu al toe aan samenwonen. Ik ben 18 en wil een leven. En dat leven kan ik gewoon niet met jou beginnen. Het is niet dat ik niet gek op je ben, maar ik wil vrij zijn. Er is niemand anders. Ik ben niet vreemdgegaan. Ja, ik vond Arjan leuk, maar dat is het en dat komt vooral omdat ik dit zo zat ben. Dat was dromen. Wegvluchten van de realiteit. Dat doe ik als ik ongelukkig ben. Ik ben echt boos dat je mijn dagboek hebt gelezen. En mam... Hoe durf je me dit aan te doen? Je weet toch hoe ik ben? Jij kent me toch?”
Stilte...
Tranen...
Voor iedereen.
James pakt die avond zijn spullen en trekt bij een vriend in. Eva kan niets anders voelen dan opluchting. En vrijheid. Zes weken later ontmoet James Maria. Een jaar later trouwen ze en nog twee maanden later wordt het eerste kindje geboren. Eva gaat op kamers, studeert, gaat de kroeg in, maakt nieuwe vrienden en doet eindelijk wat ze zelf wil.
“Forgive me First Love – Adele”
De Lowlands Facebook Foto Fout
Charlotte en Bas zijn begin juni al 3 jaar gelukkig samen als Bas haar spontaan verrast met een kaartje voor een onwijs leuk festival, lowlands. Lowlands is pas in augustus maar ze heeft er nu al zin in!
Eind augustus was het dan zo ver. Yesss. De afgelopen maanden waren een beetje moeizaam gegaan, maar dit weekendje gaat ze zeker dichter bij elkaar brengen.
Tijdens het festival doet Bas een beetje raar tegen Charlotte. Eigenlijk heeft ze hem al de hele dag niet echt gezien en ook ‘s avonds doet hij een beetje vreemd tegen haar. Vooral wanneer hij haar, net op het moment dat ze naar huis willen gaan, meeneemt om haar voor te stellen aan een meisje dat Bas die dag ontmoet had. Maar goed. Zo is Bas wel vaker dus Charlotte stelt zichzelf voor en ziet er verder geen kwaad in.
Het hele eind terug in de trein probeert Charlotte Bas over te hale nom, zoals gebruikelijk, met haar mee naar huis te gaan. Daar doet Bas ineens onwijs moeilijk over. Weer zoiets raars. Na een half uur op hem inpraten gaat hij dan uiteindelijk toch mee. Maar echt gezellig wordt het niet meer die avond. En ook de volgende ochtend moet Bas al weer vroeg weg om ‘belangrijke dingen’ te doen.
Owkeej.
Op facebook was er inmiddels een foto verschenen waarop Bas getagd is met dat meisje die Charlotte de vorige dag ontmoet had. Op dat moment weet Charlotte dat er iets mis is. Dit zit niet goed.
De rest van de week zal Bas bij Charlotte slapen, omdat hij midden in een verhuizing zit, maar dit pikt ze natuurlijk niet. Niet op deze manier. Wat dacht ie nou zelf? Ze besluit Bas te confronteren met de foto en haar wantrouwen. Maar Bas weet Charlotte er snel van te overtuigen dat er niets aan de hand is. Want kom op… Wat zegt zo’n willekeurige foto op Facebook nou? Tja… Daar had ie wel een punt.
Een week later is Bas jarig. Charlotte wil een leuk cadeau voor hem kopen, zoals ze afgelopen jaren telkens had gedaan. Maar Bas staat erop dat ze dat niet doet. Gewoon niet nodig vindt hij. Weer zoiets raars. Natuurlijk koopt Charlotte wel een cadeautje voor hem. Wat denkt hij nou? Ze doet hem een romantisch weekendje weg cadeau. ‘s Avonds gaan ze uit eten met Bas zijn ouders. Bas is erg ongemakkelijk en kijkt Charlotte nauwelijks aan. Dit zit niet goed voelt ze toch weer.
Die week erna komt het weekendje weg eraan. Op dinsdag belt Bas: “Ik heb een tijdje rust nodig. En dus even minder contact met jou” Charlotte snapt er nu echt helemaal niets meer van. Wat wil ie nou? Ze vraagt hem of er iemand anders is, waarop hij meteen antwoordt dat dat absoluut niet het geval is.
In de weken die volgen hebben ze minder contact. Veel minder zelfs. En zien ze elkaar nog maar twee keer per week. En dan zelfs maar heel kort. Ook neemt Bas zijn telefoon heel vaak niet op. Op momenten waarvan Charlotte zeker weet dat hij normaal gesproken thuis is gaat Bas ineens telkens ‘stappen met collega’s’, dat deed ie anders ook nooit.
En dan wordt Charlotte gebeld door een vriendin. Geen goed nieuws. Charlotte voelt het gewoon. Ze laat haar vriendin niet eens iets zeggen maar zegt meteen: “Het is dat meisje he?” Haar vriendin antwoord bevestigend. Haar voorgevoel klopt. Bas zit op dat moment aan een romantisch diner met het ‘meisje van de Facebook foto’. Wat bleek? Bas heeft het nieuwe meisje verteld dat het over was tussen hem en Charlotte. Maar natuurlijk heeft hij dat niet tegen Charlotte gezelf. Alles viel die avond op z’n plaats en de uitjes met ‘collega’s’ waren ineens ook verklaard.
De ene dag sliep hij bij Charlotte en de andere dag bij haar.
Social media zijn echte relatie killers. Het is heel makkelijk om iedereen op te zoeken en voor je het weet sta je met de verkeerde persoon op het verkeerde moment op de verkeerde foto. Oops!
Wie is nou de ziekste?
Chapter one: Tot de dood ons scheidt
Aaron en Bianca gaan trouwen. Het zijn mooie tijden. Natuurlijk wordt er voor Aaron een heerlijk vrijgezellen feest georganiseerd, en wel door zijn broertje. Ze gaan paintballen. Precies een week voor de bruiloft.
Om de traditie niet te breken, loopt Aaron met zijn handen en paintball-gun in de lucht twee keer over het open veld zodat iedereen nog even keihard los kan gaan op de bachelor. Dat hoort nou eenmaal zo, en Aaron is al lang blij dat hij niet in een bunnysuit over de Wallen hoeft te lopen. Dan maar bont en blauw.
In de week die volgt heeft Aaron behoorlijk veel stress rondom de bruiloft, maar hij krijgt ook plotseling veel last van vermoeidheid en rugpijn. Alles wordt nog onder de noemer ‘gezonde spanning’ geschoven. Na de grote dag gaat het plotseling helemaal mis.
De romantische huwelijksnacht gaat over in het geloei van luide sirenes; hij wordt die ochtend met spoed naar het ziekenhuis vervoerd. Aarons’ nier is geknapt. De huwelijksreis gaat niet door. Bianca zit niet op een strandstoel maar op het randje van het ziekenhuisbed.
En niet voor 1 dag. Er gaan dagen, weken overheen voordat er meer duidelijkheid komt. De nier is geknapt doordat er een bloedprop in is geschoten. Waarschijnlijk letterlijk, tijdens het paintballen, wordt er gedacht. Wanneer later in het ziekenhuis zijn bloedwaarden worden gecheckt, lijkt een bloedprop ineens onlogisch te worden in het verhaal. Aaron heeft juist erg dun bloed, ontdekken ze. Maanden van onderzoek volgen.
Chapter two: Hier heb ik dus niet voor getekend he?
Aaron raakt zeer gefrustreerd door de onzekerheid waarin hij leeft. Hij moet door het vele onderzoek zijn baan opzeggen en raakt daardoor ook flink wat zelfvertrouwen kwijt. Ook Bianca begint onder de druk te bezwijken. Al snel maken ze dagelijks ruzie. Wanneer Aaron na een stapavondje met de mannen redelijk dronken thuiskomt barst de bom. “Ik was nóóit met je getrouwd als ik had geweten dat je zò zou worden!”, schreeuwt Bianca. “Zo? Wat Zo?! Ziek, bedoel je?!” “In sickness and health, zo hoort het toch!?!, gilt Aaron terug. De volgende dag is Bianca vertrokken.
Zo leven ze een tijdje gescheiden.
En dan wordt hij opnieuw met spoed opgenomen. Bianca wordt gebeld. Zij is immers, als zijn vrouw, het contactpersoon. Ze komt nog naar het ziekenhuis ook. Zo stoned als een garnaal van de morfine begint Aaron nog van alles tegen haar te mompelen. Van: “Jij bent het zout op mijn eitje, mijn zoutkorreltje!”, tot aan :“Ik haat je, jij vieze vuile gore... ”. Deze vage herinnering is meteen de laatste die hij aan haar heeft.
De dag daarna hakt Aaron de knoop door. De scheiding die volgt kost hem handen vol geld en heel wat schaarse energie.
Er volgt weer een opname. Traditiegetrouw gaat hij de avond daarvoor flink aan de tap hangen in de Ierse Pub. Noem het indrinken voor de opname. Op weg naar de pub, fietst Aaron langs het restaurant waar hij werkte voor hij ziek werd. Ineens lijkt het hem een goed idee om zijn ex-collega’s te vragen om mee te komen. Heleen gaat ook mee – hij vond haar altijd al interessant! Vier uur later staan ze zoenend onder de Groningse Martini Toren.
Een aantal verliefde maanden later volgt de diagnose. Aaron heeft een voorstadium van kanker. Zijn dunne bloed was een symptoom van ‘beginnende’ Leukemie. Als hij niet op die bizarre manier een bloedprop in zijn nier had gekregen, was het mogelijk niet op tijd ontdekt en had Aaron hoogstwaarschijnlijk Leukemie gekregen. Het had dus heel anders kunnen aflopen.
Gelukkig is deze voorkanker met nog relatief kleine ingrepen te behandelen. Met een lichte chemotherapie en stamceltransplantatie. Zijn nieuwe liefde Heleen wijkt niet van zijn zijde en Aaron doorstaat alles met een hernieuwde positieve kracht. Het is bijna een Amerikaanse RomCom met ballonnen aan het bed, fruitmanden op het nachtkastje en vlinders overal.
Aaron is weer gezond, aan het werk, en gaat deze zomer voor de tweede keer trouwen...met Heleen. Hij is niet vergeten hoe zij hem door die zware tijd heen heeft geholpen. Hoe zij hem onvoorwaardelijk gesteund heeft. De huwelijksreis wordt twee keer zo lang als de reis die hij met Bianca had willen maken. Hij heeft zijn broertje gevraagd om dit jaar -voor het vrijgezellen feest- een konijnenpak te huren...
Heel even samengewoond
Chapter One: Mike en Anouk.
Mike is een 23-jarige militair en Anouk een stewardess van 30 wanneer ze elkaar voor het eerst ontmoeten in Amsterdam. Maar dat maakt niets uit, dat leeftijdsverschil. Ze zijn onwijs verliefd.
Na een jaartje met de tandenborstels onder de arm door de stad fietsen krijgen ze allebei de kriebels om samen te gaan wonen. Anouk moet op een gegeven moment twee weken achtereen weg voor haar werk, om te vliegen tussen Sidney en Singapore. Ze heeft altijd al van een huis in de duinen gedroomd, midden in de natuur. Mike weet dit. En Mike gaat in haar afwezigheid stiekem aan haar droom werken. Zo is Mike. Die lieve Mike. De schat!
Al na vier dagen non stop zoeken vindt hij het perfecte huisje in de duinen. De achtertuin strekt zover als je kan kijken, één en al gras en zand. Heerlijk! Een echt groot of luxe huis is het niet, maar ja. Mike is natuurlijk pas 23 en dus nog niet in staat fiks te lenen bij de bank.
Hij begint in z’n vrije uren te verven, timmeren, sjouwen en bouwen. Wat een held!
Chapter two: Ow ja trouwens...
Als Anouk weer terug komt uit Australië, en aanschuift bij de broodjeszaak op Schiphol, gooit ze het er tussen een hapje ‘pain oude kaas’ en een slokje jus uit: “Mikebie, lieffie: ik heb twijfels over je. Ons. Ik heb twijfels over ons.” “Het meisje dat naar Australië is gegaan is niet hetzelfde meisje dat is terug gekomen”, zegt ze nonchalant met half volle mond. Ze is een jongen tegengekomen die ze leuk vindt. Hij is haar leeftijd. Ze kent hem al van vorige vluchten naar Australië. De vonk was toch weer ‘een beetje overgesprongen’. Mike natuurlijk helemaal van slag. Ook omdat hij zich dondersgoed realiseert dat ze deze jongen nooit spontaan tegen gekomen kan zijn. Ze had met hem afgesproken. In een land zo groot als Australië loop je mensen nou eenmaal niet ʻtoevalligʼ tegen het lijf.
Maar hij houdt vol. Want het is niet uit. Nog niet.
Zij twijfelt er teveel over.
En Mike houdt nog teveel van haar.
Mike besluit om haar het huis toch te laten zien. Hij wil bewijzen hoe serieus hij is. En hij wil laten zien wat hij allemaal gedaan heeft voor haar. Dat kan ze niet weigeren! Dat trekt haar over die streep! Haar droomhuis in de duinen! Dat maakt hem toch haar droomman!? Ze gaan samen in de ouwe Eend van Mike naar de duinen. Trots laat hij haar het huis zien. De schouw, de mooie oude keuken, de slaapkamer. Oke, er moet nog van alles gebeuren, maar het basis-plaatje is er. Vol hoop en trots rijdt Mike met één hand aan het stuur, en één hand op Anouk’s been weer naar Amsterdam. Diezelfde avond nog hakt Anouk de knoop door.
“Ik ga door met hem en niet met jou.”
Wat?! Ze kiest voor een toekomst met iemand van haar leeftijd, ze wil zo snel mogelijk kinderen, een volwassen stabiel leven én ze wil gewoon lekker terug naar Australië. Mike doet het huis van de hand en gooit nog dezelfde week haar tandenborstel bij het oud vuil. Maar de bloemetjes, die zet Mike pas weer maanden later buiten. Hij is gebroken.
Anouk en haar nieuwe vriend wonen eerst een tijdje samen in Nederland. Via een gezamenlijke vriend hoort Mike later dat haar nieuwe vriend weer in Australië zit terwijl zij gewoon nog in Amsterdam blijkt te wonen. Alleen in huis, op de bank. Nog geen week later hangt ze aan de telefoon, niet wetende dat Mike weet dat haar vriend in Australië zit, zonder haar. Of ‘hij wil afspreken en hoe het met hem is enzo... ‘. Mike twijfelt dit keer geen moment. “Nee dank je.” Moehaha.
Zoals Aiden het ooit zo mooi tegen Carrie wist te zeggen in Sex And The City: “YOU-BROKE-MY-HEART!!”
Costa Niet Zo Brava
Chapter one: When Rens met Yara.
Yara en Rens hebben al anderhalf jaar keiharde verkering. Ze wonen nog net niet samen, maar de plannen om allebei –na hun afstuderen- hun studentenhuis te verruilen voor een piepklein huisje met elkaar, zijn al in een vergevorderd stadium. Totdat Yara opeens een aanbod krijgt om in het buitenland af te studeren. Het zou gaan om een periode van 5 maanden. Te doen. Zou je zeggen.
Maar nee. Al op Schiphol, waar Yara op het vliegtuig richting Spanje stapt, slaat de paniek toe. Bij allebei. Ook de eerste weken in Zuid Spanje zijn voor beide geliefden niet te doen. Dus Rens besluit een ‘sabbatical’ in te lassen, en begint te solliciteren aan de Spaanse Costa.
Al na een paar weken vindt hij een baan. En niet zomaar één. Nee. Hij vindt een baan in hetzelfde vertaalbureau als zijn liefje. Maar Yara heeft in de tussentijd ook een heel bijzondere band opgebouwd met haar mannelijke collega Pascal. Juist. Ook een Nederlander.
Precies een week voordat Rens zal aankomen in Spanje, bij Yara zal intrekken en zijn eerste dag op kantoor zal hebben, beseft Yara dat ze behoorlijk verliefd is op Pascal. En, zo blijkt na de plotselinge zoen op de mond tijdens de vrijdagmiddagborrel, hij ook op haar.
Chapter two: When Rens met Pascal.
De avond voordat Rens komt, gaan Yara en Pascal met een groep collega’s drinken. Yara gaat op tijd naar huis. Want Rens komt ’s ochtends immers vroeg aan. Maar Pascal niet. Die gaat de hele nacht door. En zit ‘s ochtends straal bezopen bij de bushalte waar Rens op dat moment glimlachend de stad binnenrijd.
Oh jee.
Yara komt nietsvermoedend het busstation opgelopen.
Rens komt zwevend met een koffer en een bosje verwelkte Schiphol-tulpen het busstation opgelopen.
Pascal komt allesvermoedend het busstation opgezwalkt.
“Wwat een mietju”. “Iz dat um nou”. “Die kan ik mak-ke-kelijk aan!”
Oh jee.
Yara probeert Pascal te negeren terwijl ze zo enthousiast mogelijk op Rens afloopt.
Rens –enigszins afgeleid en verbaasd- huppelt vrolijk naar haar toe.
Oh jee.
Pascal bereikt Rens als eerste. En rukt de tulpen uit zijn nietsvermoedende handen. Yara begint te huilen. Rens begint te fronsen. Er valt heel wat uit te leggen. Maar, die lieve Rens, zoet dat hij is, kijkt slechts gepijnigd. Twee weken lang kijkt Rens slechts gepijnigd. Hij kijkt gepijnigd naar het computerscherm en hij kijkt gepijnigd naar het bureau naast hem. Het bureau waaraan Pascal zit te werken –met de glimlach die hij van Rens heeft gestolen.
Na twee weken kijkt Rens niet meer gepijnigd. Rens kijkt boos. Het is overduidelijk dat Pascal hem het leven zuur zal maken op kantoor en eigenlijk is hij ook overtuigd van het feit dat Yara die eikel nog leuk vindt ook. Hij besluit haar hiermee te confronteren en haar gestamel zegt hem meer dan genoeg. Twee dagen later zit Rens op het bankje op het busstation, in de ondergaande Spaanse zon. Op naar de tulpen.
Verliefd worden op een ander kan helaas iedereen overkomen. Ook jouw partner. Of die daar iets mee doet, is diens eigen keuze. Maar aan de Spaanse Costa zijn de zomers heet en meedogenloos. Maldita sea, estoy de vuelta!
Alleen de naam van zijn hond klopte
Chapter one: When Hannah met Rob
Ontmoet Hannah, alleenstaande moeder van twee kinderen. In 2008 besluit ze lid te worden van een internet dating site voor hoger opgeleiden. Goed idee. Alleen is maar alleen. Daar ontmoet ze Rob. Een hele leuke man waarmee ze al snel diepe gesprekken voert op MSN.
Rob blijkt Joods, socioloog, ex-militair van het Israëlische leger en weduwnaar. Hij had zijn vrouw en twee jonge dochters verloren bij een aanslag in Tel Aviv. Een man met een dramatisch verleden dus. Hannah vertelt hem in alle eerlijkheid dat haar vader een Duitse militair was geweest en vraagt of dat voor hem geen bezwaar is. Rob waardeert haar eerlijkheid. Het is geen bezwaar. Want naast heel leuk is Rob ook nog eens ontzettend aardig.
Na drie maanden MSN en een paar telefoontjes ontmoet Hannah Rob voor het eerst. Ze spreken af in een café bij het station van Alkmaar. Hij zit te wachten met een rode roos. Want naast heel leuk en ontzettend aardig is Rob ook nog eens uiterst charmant. Hij laat foto’s zien uit Israël: van zijn huis en van zijn overleden vrouw. Hij blijkt ook nog een zoon in Israël te hebben uit een kortstondige relatie; Sam. Kort na hun ontmoeting leert Hannah Sam kennen via MSN. Heel gezellig allemaal.
Er lijkt iets moois te bloeien. Maar enige weken later krijgen Hannah en Rob een woordenwisseling. Net een dag voordat Rob naar Israël vertrekt om het graf van zijn vrouw en dochters te bezoeken. Tijdens dit gesprek besluit ze een aantal twijfels over hun relatie met hem te delen. Nog dezelfde avond dat Rob in Israël is geland krijgt ze een mail van zijn zoon Sam waarin hij haar meedeelt dat zijn vader is overleden aan een hartaanval. Hannah is er kapot van. Enige tijd vol rouwen later krijgt ze echter wederom een mail uit Israël, van een goede vriend van Rob. Hij doet haar een schokkende mededeling: Rob is niet dood maar verblijft ergens in Nederland in een zogenaamd ‘safe house’. Want niet alleen is Robheel leuk, ontzettend aardig en uiterst charmant, hij staat ook op de dodenlijst van Hamas.
Dat komt namelijk omdat hij eigenlijk werkt voor de Israëlische geheime dienst. Zijn overlijden was in scene gezet om Hamas te doen geloven dat hij dood was. Rob's vriend eindigt de bizarre mail met de vraag of ze Rob wil spreken. Ze moet zich op een bepaalde tijd op MSN melden. En dat doet Hannah. Al snel vraagt Rob of ze elkaar kunnen ontmoeten. Dat zou nu alleen niet meer in een openbare gelegenheid kunnen. Te gevaarlijk, weet je. Alleen bij haar thuis is het veilig. Na zijn wonderbaarlijke opstand uit de dood komt Rob om de drie weken een weekend bij Hannah en leert haar familie en vrienden kennen. De liefde bloeit weer op.
Acht maanden later vertrouwt Hannah het zaakje echter niet meer. Ze mist af en toe geld. En de verhalen van Rob worden steeds ingewikkelder. Als hij plotseling naar Israël moet omdat zijn zoon op sterven ligt -gelukkig is de beste jongen drie dagen later weer volledig hersteld- gaat Hannah op onderzoek uit. En leert Rob pas echt goed kennen.
Chapter two: When Hannah met Herman.
Want niet alleen is Rob heel leuk, ontzettend aardig, uiterst charmant, spion voor de Mossad en lijstaanvoerder bij Hamas, hij is ook een pathologische jokkebrok. Rob heet helemaal geen Rob. Rob heet Herman de Vries. Herman de Vries is niet Joods. Sterker nog, zijn ouders waren fanatieke NSB'ers. Herman de Vries is geen weduwnaar, nog nooit in Israël geweest en heeft ook geen zoon uit een eerdere relatie. Herman de Vries is getrouwd en heeft drie kinderen. In Alkmaar. De vrouw van Herman de Vries is op de hoogte van alle leugens en vind het prima, zolang het maar wat oplevert. Hannah is er letterlijk ziek van. Haar enige troost is dat ze te maken had met een professional. Herman de Vries had wegens oplichting een celstraf van vier jaar achter de rug. In de nor werd hij ‘de professor’ genoemd, vanwege zijn historisch gedetailleerde verhalen en scams.
Als we iets kunnen leren van dit verhaal: Liefde maakt blind. Stekeblind. En Rob/Herman de Vries/De Professor is, naast leuk, aardig, charmant, meester spion, lijsttrekker en chronisch liegebeest, ook weer vrijgezel. Hoog opgeleide daters wees gewaarschuwd!
Het meisje met de twee tandenborstels
Chapter one: Rogier in de zon op een terras.
Kijk. Daar zit Rogier in de zon op ’t terras. Met een vriend. En een vriendin van die vriend, die Rogier nog niet kent, schuift aan. Ze heet Hanneke. Het klikt tussen Hanneke en Rogier en ze blijft zitten voor een tweede, derde en vierde drankje. Ze vertelt Rogier dat het net uit is met haar vriend, na een relatie van drie jaar.
De volgende dag worden ze vrienden op Facebook –whaoohoow- en hij stuurt haar zelfs een prive-berichtje. Een week later komt hij haar ‘s avonds weer tegen op hetzelfde terras. Ze drinken weer wat samen, gaan nog uit die avond en zoenen voor het eerst. Whaoowoow!! Vanaf dan spreken ze één en soms twee keer per week af. Rogier werkt op vrijdag vaak thuis. Hanneke toevallig ook. Voor de gezelligheid gaat hij dan naar haar toe om te werken. In haar huis hangen nog veel foto’s van haar ex, maar dat vindt hij niet zo raar, als het net uit is na een relatie van drie jaar. Ook zijn racefiets staat er nog. Kan. Toch?!
Naast de vrijdagen brengt hij af en toe ook een heel weekend bij haar door, omdat haar huis nou eenmaal wat gezelliger is dan zijn typische Bachelorpad. Ook gaan ze samen een romantisch weekendje naar Rome. Als aandenken wil hij een kaartje bij haar in de bus doen. Een foto van hen op de Spaanse Trappen. Terwijl hij aan de brievenbus staat te rommelen gaat de deur plots open. Het is Hanneke’s ex. Eh... Rogier lult zich er met een smoesje uit en zegt dat hij verkeerd is. Hanneke legt hem later uit dat mr Ex daar toevallig was om nog wat spullen op te halen. Het was tenslotte pas een paar weken uit. Kan. Toch?
Chapter two: Rogier in de schaduw van haar vriend
Op een avond heeft Rogier zin om Hanneke te zien. Dus belt hij haar op. Ze is zelf ook in de stemming zegt ze, maar ze is op een feestje. Rogier zit echter al op de fiets en is bijna bij haar huis. Waar het licht aan is. In haar huis. Vreemd. Hij belt aan. Tot zijn grote verbazing doet mr Ex weer open. Of Rogier ‘toevallig’ weer verkeerd is? Rogier vraagt hem wat hij in het huis van Hanneke doet. Waarop mr Ex verbaasd antwoord: ‘Dit is mijn huis, ik heb dit 3 jaar geleden gekocht en Hanneke is een half jaar geleden bij mij ingetrokken’. ‘Maar wie ben jij eigenlijk?’
Ouch.
‘Ehm, ik heb al vier maanden een relatie met Hanneke’. Aha. Dankzij de oprechte wederzijdse verbazing, wordt geen van beide jongens boos op de ander.
Rogier vertelt van het weekend Rome en van de weekenden die hij in, nota bene, zijn appartement heeft doorgebracht. Het bleken de weekenden dat mr Ex, eh, Hanneke’s vriend, met vrienden of collega’s weg was. Zo komen ze, nog altijd voor de voordeur, samen langzaam achter de waarheid.
Mr Ex, eh, Hanneke’s vriend, besluit Hanneke te bellen. Op de speaker. ‘Hoi. ik sta hier met Rogier, we weten alles. Kom anders maar even naar huis’.
Vijf minuten later komt ze aangefietst.
‘Nu ben ik alles kwijt’
En zo is het.
Hoe kon Rogier zo naïef zijn? Als hij op vrijdag bij haar ging werken, dan ging haar vriend om acht uur de deur uit en dan kwam de beste man om zeven uur weer thuis van de zaak. Hij had al wel eens voorgesteld om te blijven eten maar dan kon ze vaak niet. Andere keren had Rogier zelf met anderen afgesproken en ging hij weg rond die tijd. Het was immers vrijdagavond. Hij mocht niet zoenen in het openbaar. Hij mocht niet spontaan langskomen.
Alle foto’s hingen nog in het huis. Rogier heeft hele weekenden geslapen in het huis waar haar vriend ook woonde maar heeft nooit iets gemerkt, geen tandenborstel, jas of schoenen gezien. Als hij een kledingkast had opengedaan had Rogier zijn hele garderobe gezien, maar ja, hij was in het huis van iemand anders, dus deed dat niet.
Achteraf waren er vele tekenen maar zoals Johan Cruijff altijd zegt: ‘Je gaat het pas zien als je het door hebt’.